Oxirgi paytlarda uyda o‘tirish men uchun haqiqiy azobga aylangan edi. Ishdan qaytasiz, telefon jim, devorlar esa go‘yo yaqinlashib kelayotgandek. O‘sha kuni kechqurun yana o‘sha tuyg‘u — hech narsa qilgim yo‘q, hech kimni ko‘rgim yo‘q, faqat boshimni biror narsa bilan to‘ldirishni xohlardim. Shu payt do‘stim yuborgan xabarni ko‘rdim:
kazino vavada rasmiy sayt ishchi ko‘zgu bugun uchun deb yozilgan edi. Rostini aytsam, avval jahlim chiqdi — yana reklama, yana “omadni sinab ko‘r” degan gaplar. Lekin ichimda nimadir “kirib ko‘r-chi” dedi. Va men kirdim.
Birinchi daqiqalarda hamma narsa begona tuyuldi. Men hech qanday o‘yinni tushunmasdim, tugmalar qayerda, qanday boshlash kerak — hammasi chalkash. Balki shuning uchun birinchi urinishim juda achchiq bo‘ldi: kichkina summani qo‘yib, besh daqiqada yo‘qotdim. O‘sha payt o‘zimni ahmoq his qildim. Nega kirdim? Nega pulimni shunchaki yo‘qotdim? Uyga qaytish yo‘lida o‘zimga qarg‘adim, hatto telefonda o‘sha sahifani o‘chirib tashlashga ham tayyor edim.
Ammo uyga kelib, yana o‘sha jimlik meni o‘rab oldi. Va men yana kirdim. Bu safar shoshilmadim. Sekin-asta qoidalarni o‘qib chiqdim, qaysi o‘yin qanday ishlashini tushunishga harakat qildim. Qiziq, odam o‘zini biror narsa bilan band qilganda, xayoloti boshqa joyga ketar ekan. Men o‘sha kechasi uzoq vaqt o‘tirdim, lekin bu safar pul haqida o‘ylamadim — shunchaki jarayonning o‘zi meni tinchlantirdi. Va tasodifan kichkina yutuq keldi. Katta emas, lekin yetarli edi — ko‘zlarim chaqnab ketdi. O‘sha lahzada men kazino vavada rasmiy sayt ishchi ko‘zgu bugun uchun sahifasini yana ochdim, chunki bu safar u men uchun shunchaki reklama emas, balki kechqurunni o‘tkazish yo‘li bo‘lib qolgandi.
Keyingi kunlar men uchun o‘zgacha bo‘ldi. Men o‘zimni yolg‘iz his qilgan kechqurunlarda shu yerga kirardim. Ba’zan yutardim, ba’zan yutqazdim — lekin eng muhimi, o‘sha paytda boshimdagi og‘ir fikrlar yo‘qolardi. Bir kuni kechqurun juda kulgili voqea bo‘ldi: men o‘yin paytida shu qadar berilib ketdimki, choyim sovub qolganini ham sezmay qoldim. Keyin o‘rnimdan turib, o‘zimga kuldim — voy, buncha diqqat bilan nima qilyapman? Axir bu shunchaki o‘yin-ku. Lekin o‘sha “shunchaki o‘yin” menga o‘sha kechasi eng kerakli narsani — diqqatni boshqa joyga qaratish imkonini berdi.
Vaqt o‘tib, men o‘zimni tutishni o‘rgandim. Endi har kecha kirmayman, faqat chindan ham boshim bo‘sh bo‘lganda, o‘zimni yolg‘iz his qilganda kiraman. Va men o‘ylayman: bu yerda eng qimmatli narsa pul emas, balki o‘sha bir necha soatlik “qochish” ekan. Ba’zan yutaman, ba’zan yo‘qotaman, lekin endi bu meni avvalgidek iztirobga solmaydi. Bir kuni do‘stimga ham aytdim: “Bilasanmi, bu shunchaki dam olishning bir turi, faqat o‘zingni tuta bilsang.” U kuldi, lekin men jiddiy edim.
O‘sha kuni kechqurun yana o‘sha sahifani ochdim — kazino vavada rasmiy sayt ishchi ko‘zgu bugun uchun. Va o‘zimga kulib qo‘ydim: hayotda qochish kerak bo‘lgan narsalar ko‘p, lekin ba’zan eng yaxshi qochish — bu bir necha daqiqa o‘zingni boshqa dunyoda his qilish. Men hali ham o‘sha odamman, lekin endi bilaman: asosiy narsa — o‘yindan keyin ham o‘zingni yo‘qotmaslik. Omad — bu shunchaki yo‘l, manzil esa o‘zingizda.
